17/09/2026
💙💙 UPDATE 💙💙
Lang getwijfeld of ik het wel allemaal ga delen en als ik het wel zou delen wanneer zou dan het juiste moment zijn.. dat moment is nu. Ik voel aan mezelf dat ik het soms niet meer geregeld krijg. En daarom wil ik ook vanuit mijn kant even mijn verhaal doen.
2026 is sowieso al niet mijn/ons jaar met alle nodige pech die we hebben gehad maar daar is deze tegenslag toch wel het hoogtepunt van. Meer dan een jaar geleden ging ik voor het eerst met onze zoon naar de huisarts want hij voelde zich sporadisch zo in eens heel slecht, wagenziek, zonnesteek van alles ga je zoeken want ja het was zomer en ja het was warm..
Daar gingen we weken later eindelijk naar een kinderarts want het gebeurde steeds vaker en er was geen pijl op te trekken.. december kregen we een aantal verhoogde bloeduitslagen, van alles rondom de schildklier ging niet goed!? Maar hey misschien hoort het bij de leeftijd, puberteit? Hormonen? Je hoopt dat het een van deze dingen zal zijn en dat het bij zou trekken. Zijn situatie verslechterde en zelfs een gesprek met de leerplicht volgde, veel thuis, thuisonderwijs proberen, niemand wist een oplossing en telkens maar wachten en wachten..
Toen in februari kwamen we er achter dat die ook positief was getest op Pfeifer, alles wat je dan als ouder hoopt is dat het daar vandaan komt.. maar niks bleek minder waar. Enkele weken terug kregen we de uitslag Hashimoto een autoimuunziekte. En dan als je dat opzoekt dan denk je nog och dat “valt” wel mee, maar hoe meer ik mij als moeder verdiep erin, hoe meer verdriet ik er van krijg. En buiten dat als ik zie hoe mijn kind hierdoor is veranderd en hoeveel slechte dagen hij heeft tegenover de goeie dagen, dan is de kant van de slechte dagen veel hoger!
Mijn wereld is een jaar geleden al ingestort maar nu nog meer en zullen wij als gezin hierin een weg moeten vinden. Maar dan komt het volgende en dat is ook waarom ik dit met jullie toch wil delen, de winkel!?
Na lang denken heb ik besloten dat ik dit avontuur toch met jullie aan ga, hoe ik het ga doen spookt de afgelopen weken door mijn hoofd maar dit vind zijn weg wel. Het enigste wat ik van jullie vraag is begrip, begrip als de deur onverwachts dicht is want die dagen zullen komen. Neem vandaag als voorbeeld, ik had van alles op de planning staan om in de winkel te doen tot dat om 11 uur de telefoon ging of ik hem kom halen. Elke dag zou voor ons afwachten zijn hoe het eruit gaat zien.
Hij zal uiteindelijk zijn eigen slaapkamer krijgen in de winkel maar daarvoor moet eerst het voorste gedeelte klaar zijn en ook dat duurt langer dan ik van mezelf gewend ben omdat het gewoon niet gaat soms.
Maar nogmaals kijk ik er heel erg naar uit om met jullie dit avontuur aan te gaan en zullen we ook dit uiteindelijk weten te dragen als gezin.
Veel liefs van ons ❤️
