Një shëtitje e paharrueshme.

Suksesi vjen vetem pasi del nga zona e komfortit .

Pornografia = vetmia e sh*tur si seks.
Alkooli = arratisja e sh*tur si argëtim.
Ushqimi i shpejtë = helmi i sh*tur si ushqim.
Luksi = boshllëku i sh*tur si gëzim.
Video lojërat = izolimi i sh*tur si lojë.
Të famshmit = reklamat e sh*tura si modele.
Drogat = mpirja e sh*tur si lumturi.
Mediat sociale = pëlqimet e sh*tura si miqësi.
Pirja e duhanit = varësia e sh*tur si relaksim.
Shfletimi i faqeve = shpërqendrimi i sh*tur si kohë pushimi.

Dopamina e lirë është si kali i Trojës i mjerimit modern.

Autor : Sophia Andreeva

"Gjithnje kam besuar se ndryshimet e thella, si te njerezit ashtu edhe ne shoqeri, kryhen ne nje shtrirje kohore teper te shkurter. Nderkohe qe nuk e presim, jeta na propozon nje sfide per te provuar guximin dhe deshiren per ndryshim; atehere eshte e kote te shtiremi se nuk ndodh asgje dhe te kapardisemi duke thene se nuk jemi ende gati.
Sfida nuk pret. Jeta nuk i kthen syte prapa. Nje jave eshte nje grime kohe mese e mjaftueshme per te marre vesh ne e pranojme apo jo fatin."

-Paulo Coelho

:D

Nëno!...
-Bir!
-Dua bukë!
Mëma hesht.
-Nëno!
-Bir!
-Ngriva!
Mëma psherëtin.
-Nëno!
-Bir!
-Më dhemb koka!
Mëma s'përgjigjet.
S'ka bukë, s'ka zjarr, s'ka të holla për doktor. Dhe djali psherëtin. Mëma s'përgjigjet. Psherëtin edhe ajo ngadalë. Djali nuk i dëgjon psherëtimat e mëmës. Mëma dëgjon tiktaket e zemrës së te birit. Një grua plakë e rreckosur, me fytyrën rrudha-rrudha, rri mbi kokën e një djali dhe vështron me sy të zgurdulluar. S'guxon të qajë; ka frikë mos ta zgjojë djalin që porsa filloi të flejë. Rri dhe e vështron. Dy lot helmi shkasin prej syve të neveritur. Ngadalë, pa zhurmë, mbështet dorën e vet mbi ballin e djalit dhe djali zgjohet përsëri.
-Nëno!
-Biri i nënos.
-Dua bukë!
Nëna hesht.
-Nëno!
-Xhani i nënos!
-Më ngrinë këmbët!
Nëna psherëtin.
Dhe djali fle përsëri; dhe nëna rri dhe e vështron, dhe ngadalë qan e psherëtin. Në heshtjen tragjike të një nate dimri, në oden pa dritë luhet një nga mijëra tragjeditë e jetës njerëzore. Dhe çdo tragjedi është një poemë e gjallë! Poema e shekullit njëzet!
Një mëmë; pranë saj një dhogë, kora e Shën Mërisë. Mëma e vështron koren e shenjtë, i afrohet, e puth dhe kthehet pranë djalit. Një shkëndijë shprese shkëlqen në sytë e saj.
Shën Maria hesht!
Që nga larg, zhurma e muzikës së radios tingëllon në veshët e mëmës. Dhe djali fle, pa bukë, pa zjarr, pa dritë.
-Nëno!
-Bir!
-S'jam mirë!
-T'u bëftë nëna, fli!
Dhe djali fle përsëri. Dhe mëma qëndron si shtatore! Hedh sytë tej e përtej, vështron koren, vështron djalin dhe psherëtin thellë. Dhe djali fle! Mëma i vë doren në ballë! Balli është i ftohtë! Mëma i trazon dorën. Dora ka ngrirë. Mëma e puth në buzë. Buzët janë mbyllur përjetë. Mema qan me zë, por djali nuk zgjohet. Dhe zërit të mëmës i përgjigjet heshtja e natës. Kora përkarshi vështron dhe hesht. Një trup i ngrirë. Një mëmë me sy pa lot. Një natë dimri vdiq i biri i një lypseje. S'u prish bota, as fukuaralleku s'mori fund.

| Nonda Bulka |

Varfëria në botë nuk është për shkak se nuk mundemi të ushqejmë të varfërit, por për shkak se nuk mundemi të ngopim të pasurit

Old times 😞